More
    Wednesday, May 22, 2024
    Home สารคดี

    สารคดี

    “เจ้าพวงมาลัย” อาชีพจุนเจือครอบครัว

      แสงแดดเจิดจ้าในตอนกลางวันที่ใคร ๆ ต่างกลัวที่จะเผชิญ แต่ยังมีอาชีพของคนกลุ่มหนึ่งที่ไม่กลัวการต่อสู้กับแสงแดดที่แผดเผาในตอนกลางวัน นั่นคืออาชีพขายพวงมาลัยตามสี่แยกไฟแดง เพราะนั่นคือสิ่งที่คอยหล่อเลี้ยงครอบครัว ใบหน้าสีน้ำตาล มีเหงื่อไหลเป็นเม็ด ๆ สวมหมวกสีเขียวลายทหารมีซิปรูด เสื้อเชิ้ตแขนยาวสีขาว กางเกงขายาวสีเทาหม่น และสวมรองเท้าแตะแอดดาสีดำ มือขวาของเขาถือพวงมาลัยดอกไม้ที่ถูกร้อยเรียงอย่างบรรจง ยืนบนพื้นปูนซีเมนต์ร้อน ๆ ที่ยกสูงจากพื้นที่มีความกว้างไม่ถึงเมตร กลางถนนสี่แยกไฟแดงที่มีรถน้อยใหญ่สวนไปมาอย่างน่าอันตราย “ระวังรถเด้อนาง เบิ่งทางดีๆ” ลุงล้วน หรือ นายล้วน กยสวน วัย 54...

    คืนหนึ่งที่สุราษฎร์ฯ

    จังหวัดสุราษฎร์ธานี ถือเป็นจังหวัดที่มีเเหล่งท่องเที่ยวน่าสนใจอยู่อย่างมาก ไม่ว่าจะเป็น เขื่อนเชี่ยวหลาน เกาะสมุย เเละเกาะพะงัน อีกทั้งยังสามารถเป็นจุดเริ่มต้นไปยังสถานที่ท่องเที่ยวอื่น ๆ อีกได้ นักท่องเที่ยวส่วนใหญ่มักเลือกเดินทางมาท่องเที่ยวโดยพักที่สุราษฎร์ธานีเพื่อที่จะเดินทางไปต่อยังสถานที่อื่น ๆ หลังจากกลับมาจากเกาะสมุย เราเดินทางมาพักในตัวเมืองสุราษฎร์ฯ หนึ่งคืน ก่อนเดินทางกลับไปยังกรุงเทพฯ รถจากท่าเรือดอนสักมาส่งเราที่ตัวเมือง ความหิวโหยจากสมุยทำให้เรามองหาของกินเป็นอันดับเเรก แต่ด้วยกระเป๋าใบหนักพะรุงพะรังที่อยู่บนหลัง ทำให้เราต้องหยุดความหิวไว้เเล้วไปเช็คอินยังโฮสเทลที่จองไว้ก่อน ความโชคดีในการมาเที่ยวครั้งนี้คือมีพี่ที่รู้จักจากอีสานบ้านเรา มาทำงานที่จังหวัดสุราษฎร์ฯ ด้วยความคมเข้มของหน้าตาเเละสีผิวตั้งแต่อยู่ที่ขอนแก่นเเล้ว หลังจากย้ายมาที่สุราษฎร์ฯ ยิ่งทำให้เป็นพี่บ่าวตามเเบบฉบับคนใต้อย่างเต็มรูปแบบ เราขอเรียกไกด์คนนี้ว่า “พี่บ่าว” เมื่อถึงโฮสเทลเเล้ว...

    ไปกระบี่ มีอะไร?

    เช้าวันที่อากาศไม่เป็นใจให้ออกไปข้างนอก เพราะว่าฝนตก แต่มันก็แค่พรำลงมาเบา ๆ เท่านั้น หลังจากเรา 3 คนอยู่ที่จังหวัดกระบี่อย่างไร้ทิศทางมาได้สองสามวัน เราจึงตัดสินใจกันไว้ว่าวันนี้จะไปพายเรือคายักและไปเดินชมน้ำทะเลและน้ำจากภูเขาที่ไหลมาบรรจบกันให้ได้ เพราะเห็นจากภาพในโบรชัวร์ มันสวยงามและดูอุดมสมบูรณ์มาก ๆ ที่นั่นก็คือ อ่าวท่าเลน และคลองสองน้ำ ตั้งอยู่ไม่ห่างจากตัวเมืองกระบี่มากนัก โดยเราได้ตกลงซื้อทัวร์ และทัวร์จะมารับเราตอน 8.30 น. เราออกมาตามนัด แต่รอแล้วรอเล่า เวลาล่วงเลยมาถึง 9.30 น....

    ‘สัมผัสเกาะล้านครั้งแรก’

    ถ้าพูดถึงบรรยากาศที่แสนสบายและน่าอยู่ คงเป็นที่ไหนไม่ได้นอกจากทะเลที่เต็มไปด้วยเม็ดทรายสีขาวและน้ำทะเลที่เต็มไปด้วยน้ำสีเขียวอมฟ้า น้ำที่กำลังซัดเข้าสู่พื้นดินสีขาวพร้อมกับบรรยากาศลมยามเย็น นี่คือความสุขสบายที่กำลังเกิดขึ้น ชายหาดสีขาวบริสุทธิ์เต็มไปด้วยเม็ดทรายเนื้อเนียนละเอียด เพียงก้าวแรกที่สัมผัสก็รับรู้ได้ถึงความนุ่มนวลชวนผ่อนคลาย สุดลูกหูลูกตาที่ไกลห่างออกไปคือท้องทะเลสีฟ้านวลไล่เรียงสลับกับเฉดสีน้ำเงินเข้มชวนลุ่มหลง   “เกาะล้าน” การเดินทางมาที่นี่ครั้งแรกในชีวิตถือเป็นเรื่องที่น่าตื่นเต้นไม่ใช่น้อย การนั่งเรือข้ามเกาะครั้งแรก บางสิ่งที่เราไม่เคยเจอก็ได้มาสัมผัสกับมันที่นี่ เกาะล้าน เป็นเกาะในอ่าวไทย อยู่ในเขตเมืองพัทยา จ.ชลบุรี เสน่ห์ที่แตกต่างจากทะเลที่อื่นคงจะเป็นการได้ขับมอรถจักรยานยนต์หรือมอเตอร์ไซด์ไปชมความสวยงามของหาดต่าง ๆ เป็นความอิสระที่สามารถหาได้จากเกาะแห่งนี้ “นอกจากที่นี่จะให้ความสนุกสนานตื่นเต้นแล้ว ยังให้ความรู้สึกสงบเกิดขึ้นในจิตใจของเราด้วย” เราเอ่ยท่ามกลางบรรยากาศที่เงียบสงบกับเสียงคลื่นกระทบชายฝั่ง เมื่อนึกถึงอาหารทะเล คงเป็นอาหารโปรดสำหรับใครหลายคน ส่วนเราได้ไปลิ้มลอง “ครัวชลิตา” ร้านอาหารทะเลขึ้นชื่อบนเกาะล้าน ตั้งอยู่ใกล้ท่าเรือหน้าบ้าน ที่ร้านเน้นอาหารทะเลสด...

    ‘นมัสเต’ ลิตเติ้ลอินเดีย

    กระเป๋าเดินทางฉบับนี้เดินทางมาสัมผัสชีวิตชาวอินเดียที่ไม่ต้องไปไกลถึงนิวเดลี หรือพาราณสี เเต่ก็มีความเป็นอินเดียอยู่ไม่น้อย ลิตเติ้ลอินเดีย (Little India) เป็นชุมชนในประเทศสิงคโปร์ มีชาวอินเดียอาศัยอยู่อย่างคับคั่ง ไม่เพียงเเค่ชาวอินเดียเท่านั้น เเต่ยังมีวัฒนธรรมของอินเดียที่คนทั่วโลกรู้จัก ไม่ว่าจะเป็นวัดแขก มัสยิด ตึกรามบ้านช่องสีสันฉูดฉาด หรือความพลุกพล่านบนท้องถนน ถ้าหากเป็นประเทศไทยก็คงจะเป็นพาหุรัดที่มีคนอินเดียอยู่ทุกซอกทุกมุม เรานั่งรถไฟฟ้าใต้ดินมาลงสถานี Little india (NE7) เพื่อมาสัมผัสความเป็นอินเดียเเละกินอาหารอินเดียเเท้ ๆ (ที่สิงคโปร์) เมื่อขึ้นมาจากสถานีรถไฟฟ้าใต้ดิน เดินมาไม่ไกลมากจะเจอ Tekka Food...

    “เชียงคาน” ความงามที่จางหายไป

    “ตื้ดดดๆๆๆ” เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้น ก่อนที่มือสองข้างจะเอื้อมมือไปปิดแล้วค่อย ๆ ลุกจากที่นอน ตอนนี้คือเวลาตีสี่ เรารีบอาบน้ำแต่งตัว เตรียมพร้อมสำหรับการเดินทางไปสัมผัสวิถีชีวิตของคนในอำเภอเชียงคาน การได้พบกับใครสักคนที่อยู่ไกลโดยที่เราไม่รู้ว่าเขาคือใคร การได้พูดคุยแลกเปลี่ยนเรียนรู้เรื่องราวระหว่างคนที่ต่างวัฒนธรรม ได้มีโอกาสแบ่งปันเรื่องราวแก่กัน สำหรับเราแล้วมันคือความสุขเล็กๆอย่างหนึ่งที่ทำให้การเดินทางเต็มไปด้วยเรื่องราวที่มีความหมาย “ถึงแล้ว... ถนนคนเดินเชียงคาน” เราเอ่ยกับตัวเอง พลางทอดสายตามองตามบ้านไม้เก่าที่เรียงรายติดกันเป็นแนวยาว เมืองที่ใคร ๆ ต่างร่ำลือว่ามีความเรียบง่ายทั้งเรื่องวิถีชีวิต ความเป็นอยู่ วัฒนธรรม ขนบธรรมเนียมและประเพณีที่ยังคงหยั่งรากฝังลึกไว้ เชียงคานเป็นเมืองเล็ก ๆ ตั้งอยู่ริมแม่น้ำโขงสุดชายแดนไทย บนพื้นที่ของ...

    “เขมราฐ” ดินแดนแห่งความเกษมสุข

      “เขมราฐ” หลายคนได้ยินแล้วอาจจะยังไม่คุ้นหูกันนัก รวมทั้งฉันและเพื่อนเมื่อได้ยินชื่อนี้เป็นครั้งแรกกลับนึกถึงสถานที่ที่เกี่ยวข้องกับเขมร แต่แท้จริงแล้ว เขมราฐ แปลว่า ดินแดนแห่งความเกษมสุข เป็นอำเภอเล็กๆ ตั้งอยู่ริมแม่น้ำโขง เมืองที่ซ่อนตัวอยู่ใน จ.อุบลราชธานี ดินแดนที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม ศิลปะ และวัฒนธรรม เมื่อปักธงกันมั่นเหมาะแล้วว่าเราจะไปเยือนเขมราฐสักครั้ง ทริปนี้จึงเริ่มต้นขึ้น เราออกเดินทางจาก จ.มหาสารคาม ตั้งแต่เช้ามืด สองข้างทางเต็มไปด้วยดอกหญ้าสีเหลืองอร่ามปลิวไหวไปตามสายลมที่พัดผ่าน ครึ่งวันผ่านไปเราก็เข้าสู่ตัวเมืองอุบลราชธานี และมาถึง อ.เขมราฐ ในช่วงบ่ายพร้อมกับแสงตะวันสีส้มอมทอง ลมร้อนที่พัดผ่านมาทักทายผิวกาย...

    ข้าวโพดเงินล้านบนทางหลวงหมายเลข12

    ไม้ไผ่ที่ถูกเหลาให้เรียวเล็กกระชับจับถนัดมือปลายผูกด้วยถุงพลาสติกคล้ายพู่ ถูกโบกสะบัดบนทางหลวงหมายเลข 12 เพื่อเชื้อเชิญผู้สัญจรผ่านไปมาให้ลิ้มลองรสข้าวโพดพันธุ์ข้าวเหนียวอันขึ้นชื่อของชาวบ้านหนองบัว ต.หนองบัว อ.บ้านฝาง จ.ขอนแก่น เราก็เป็นอีกกลุ่มหนึ่งที่ถูกสะกดด้วยปลายพู่ที่โบกสะบัดขึ้น-ลง “เอาข้าวโพดแบบได๋ดีจ้า” เสียงทักทายด้วยสำเนียงอีสานจากหญิงวัยกลางคนปลุกให้เราตื่นจากภวังค์ ภาพเบื้องหน้าคือรอยยิ้มอย่างเป็นมิตรจากแม่ค้าขายข้าวโพด เราตัดสินใจสั่งข้าวโพดเพื่อลองลิ้มรส แม่ค้าเจ้าของรอยยิ้มจัดแจงเอาข้าวโพดลงถุงอย่างทะมัดทะแมง ระหว่างนั้นเราก็พูดคุยถามไถ่กัน ว่าเหตุใดจึงเป็นของขึ้นชื่อ คุณป้าไม่รอช้ารีบเล่าให้ฟังถึงที่มาของข้าวโพดประจำหมู่บ้านแห่งนี้ การจัดตั้งกลุ่มผู้ปลูกข้าวโพดบ้านหนองบัวเกิดขึ้นในปี พ.ศ.2541 เพื่อจัดระเบียบและดูแลสมาชิกในกลุ่มได้อย่างทั่วถึง ปัจจุบันมีสมาชิกทั้งหมด 76 ครัวเรือนที่ขึ้นทะเบียนอย่างเป็นทางการ ส่วนพื้นที่ปลูกข้าวโพดของสมาชิกในกลุ่มคิดเป็นจำนวน 385 ไร่ แต่จำนวนการปลูกข้าวโพดจริง...

    ข่าวน่าสนใจอื่นๆ

    “งิ้ว” กับ “ชีวิต” ลมหายใจที่เริ่มเลือนลาง

      การตกผลึกทางวัฒนธรรมถูกประยุกต์ออกมาด้วยลีลาท่าทาง บ่งบอกถึงเอกลักษณ์ของตัวละคร ซึ่งถูกสร้างขึ้นมาจากเรื่องราวอิงประวัติศาสตร์ กลายเป็นศิลปะอีกแขนงงดงามและเกรี้ยวกราดอยู่ในตัว “งิ้วหรืออุปรากรจีน” มีความโดดเด่นทางด้านเอกลักษณ์ ไม่ว่าจะด้านการแสดงประกอบกับลีลาท่าทางตลอดจนการแต่งหน้าของนักแสดง ที่มีความชัดเจนเฉพาะตัว ด้วยการผลิตออกมาเป็นเรื่องราว โดยอ้างอิงจากพงศาวดารประวัติศาสตร์จีนมาดัดแปลงเป็นบทแสดง รวมทั้งการนำความเชื่อทางประเพณีและศาสนาเข้ามาผสมผสาน งิ้วหล่อเลี้ยงชีวิต นายโอวตี๋ ปากน้ำโพ นายหน้าและผู้แสดงงิ้วแต้จิ๋ว จ.นครสวรรค์ เล่าให้ฟังว่า การแสดงงิ้วในประเทศไทยเริ่มต้นตั้งแต่สมัยราชวงศ์โจว (ราชวงศ์จิว) หรือสมัยสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่5 เกิดขึ้น ณ โรงงิ้วในเยาวราชเป็นที่แรก ซึ่งจะมีเพียงไม่กี่คณะที่มาตั้งโรงงิ้วในเมืองไทย แต่ปัจจุบันโรงงิ้วได้เลือนหายไปตามยุคสมัยและปรับเปลี่ยนเป็นการแสดงงิ้วเร่ ซึ่งมีงิ้วแต้จิ๋วมากกว่า...

    สัตวแพทย์ชี้ ความสงสารทำลายชีวิตสุนัขจรจัด

    ความสงสารจากผู้คนที่มีต่อสุนัขจรจัดอาจเป็นเครื่องมือในการลดอายุไขของสุนัขเหล่านั้น เนื่องจากสุนัขไม่สามารถกินอาหารของคนได้ เพราะจะส่งผลต่อระบบทางเดินอาหารของสุนัขและทำให้มีผลต่อสุขภาพจนเป็นอันตรายได้

     คุณคิดเห็นอย่างไรกับการเหยียดการศึกษา?

           ผู้คนส่วนใหญ่มักให้ความสำคัญในการเลือกสถานศึกษาเป็นอย่างมาก เพราะคิดว่าหากเรียนสถาบันที่มีชื่อเสียง ค่าเทอมแพงๆ ก็คงเรียนเก่งและมีคุณภาพทางการศึกษาไปโดยปริยาย แต่หารู้ไม่ว่าคนที่เรียนในสถานศึกษาที่ธรรมดาไม่ได้มีชื่อเสียงโด่งดัง บุคคลเหล่านั้นอาจมีความจำเป็นหรือความต้องการบางอย่าง แต่ในขณะเดียวกันเราก็ไม่ควรดูถูกเพียงเพราะพวกเขาไม่ได้เรียนในสถานศึกษาที่พวกคุณให้ความสำคัญก็ได้        อีกหนึ่งสิ่งที่คนส่วนใหญ่มักจะเหยียดกันเป็นประจำโดยที่คนเหล่านั้นไม่รู้ตัว คือการเหยียดในเรื่องของผลการศึกษาหรือเกรดเฉลี่ยไม่ว่าจะในระดับประถม มัธยม ปริญญาตรี หรือ แม้แต่การสมัครงานผู้คนส่วนใหญ่ต่างให้ความสำคัญกับกระดาษแผ่นเดียวที่มีตัวเลขที่วัดค่าของความรู้ของแต่ละบุคคลเอาไว้ซึ่งจริงๆแล้วมันกลับวัดความรู้ความสามารถในการทำงานจริงๆ ไม่ได้เลยด้วยซ้ำ แต่สิ่งที่มันให้มากกว่าใบกระดาษหนึ่งแผ่นนั้นคือประสบการณ์ในการเรียนรู้ การรู้จักพัฒนาตัวเองอยู่เสมอและการเอาตัวเองให้รอดกับการใช้ชีวิตในยุคสังคมปัจจุบัน        จากกรณี...